ائتلاف نمی کنیم!

محمدرضا عارف با اشاره به برخی افراد که با لیست امید وارد مجلس شدند و اندکی بعد به آن پشت کردند، گفت: در انتخابات سال ۹۸ با پرچم اصلاح طلبانه وارد می شویم یعنی ائتلاف نمی کنیم؛ به اندازه کافی هم نیرو داریم.
کوران رقابت های انتخاباتی ۹۲ بود، آستین همت بالا زدیم، تا برف سیاست آب شود و نهال امید شکوفه کند، آغازیدنی دوباره و البته تکرار اشتباهات! عارف آمد، ما که در طول هشت سال گذشته به حکم آیه شریفه ان مع العسر یسرا و به تعبیر حضرت امیر استخوان در گلو و خار در چشم گذران حیات می کردیم و بی صبرانه منتظر بودیم و به خرداد پر از حادثه ایمان داشتیم! قبای ریاست جمهوری را بر تن عارف دوختیم و چنان امیدی داشتیم که ترسیم آن در قالب الفاظ نمی گنجد. اما غافل از آن که جنگ زرگری قدرت طرحی دگر انداخته است. عصر یخبندان سیاسی چنان سوزناک در استخوان مان ریشه دوانیده بود که خلاصی از آن را با هر تفکری و هر کلیدی آرزومند بودیم. برای افول هژمونی مرد هزار چهره لحظه شماری می کردیم و غافل از آن بودیم که اگر انتخاب بعدی هم نادرست باشد اهداف سیاسی همچنان ابتر خواهد ماند. هدف رویت هلال شوال سیاسی بود و بس!
معجزه هزاره سوم دست بردار نبود! با بهار آمده بود! او که تندیسی از کذب های صادقانه بود! اراده کرده بود تا مشیت امور به مشایی واگذارد و به تعبیری در حال پیاده کردن طرح نخ نمای پوتین-مدودف بود. او که آمد، پدر معنوی کارگزاران هم آستین همت بالا زد و برای چندمین بار عزم خیابان فاطمی کرد و با علم به سترون خلاقیت ها و سرمایه های انسانی ادعا می کرد می تواند این هیبت سرطانی را درمان کند. بگذریم شورای نگهبان هر دو را نقره داغ کرد! هاشمی کنار کشید، اما جایگزین داشت. رقابت عارف، قالیباف، روحانی، محسن رضایی هر روز شدت می گرفت و در دیدار پایانی زعمای اصلاحات با تدبیر ائتلاف از عارف خواستند تا عرصه را بر روحانی تنگ نکند و اتفاقات ۸۴ تکرار نشود. خاتمی بازوبند کاپیتانی اصلاحات را به بازوی روحانی بست و همین باعث شد تا با اخذ ۵۱ درصد آرا رقبایش را کنار زند و تمشیت امور کند. لجامی دگر بر افسار پاره اقتصاد زند و توسن زین شده سیاست پادگانی را رام کند. کابینه اش چنگی به دل نزد، اصلاحات که بیشترین نقش را در این پیروزی داشت، کمترین نقش را در دولت به دست آورد. ماحصل کابینه میان کارگزاران و اصولگرایان معتدل تقسیم شد و از شدت گرسنگی قدرت ته مانده ای برای اصلاحات نماند. دولت یازدهم کار خود را با حل و فصل مناقشه هسته ای آغاز کرد و در حوزه بهداشت و درمان، بین الملل جای تقدیر داشت. اما فضای سیاسی و مطالبات مدنی علیل ماند و ما هم در ناخوداگاه خود به برجام دلخوش شدیم.ائتلاف با کارگزاران که بر سر برخی اشتراکات در مواضع ایدئولوژیک به مجلس دهم کشید. با شکست تیم امید در بازی یک طرفه با شورای نگهبان الزاما ائتلاف اصلاح طلبان و کارگزاران(بخوانید اعتدالیون) که همچون خاک شیر به هر مجازی می ساختند با تیم امید آمد و با سر لیستی عارف راهی بهارستان شد. اما همین خاک شیر مزاجی کار دست اصلاحات داد و فراکسیون امید با عارف عکس گرفت و به لاریجانی رای داد.امید ها از مجلس هم به یاس بدل شد، نماینده ای بدون رعایت تشریفات مصونیت قضایی حکم دستگیری اش صادر شد و مجلس دم فرو بست. ۹۶ از راه رسید، مبنای کار ادامه حمایت از روحانی بود اما این قانون تبصره هایی هم داشت، قرار نبود همانند ۹۲ چکی سفید امضا تحویل دهیم. همین که صدای پای انتخابات آمد، همه اصلاح طلب شدند، تندروی ها کردند، شعارها سر دادند و وعده ها دادند. شرایط حساس شد، مردی از آستان قدس آمده بود، حرف های عامه پسند می‌زد و دل ها برده بود. ناگهان آن مرد جلیل القدر باز آمد، پیامی سه دقیقه ای همه رشته ها را پنبه کرد. صاحبان تصویرهای شبانه روزی مغلوب یک ممنوع التصویر شدند!
برخی گفتند در ایران انتخابات نداریم، انتصابات خاتمی داریم. این بار کار به خرداد نکشید و در همان شهریور کار را یکسره کردیم! علی برکت الله!
فصل کابینه که رسید و انتظار ها سر آمد، دیدیم که نه، این بار هم اصلاحات محلی از اعراب ندارد و شعارها در حد شعار ماند. کابینه بسته شد، کمی تا قسمتی متفاوت با دولت یازدهم! برخی آن را کابینه حسن لاریجانی خطاب کردند! شورای های شهر هم تعریف چندانی نداشت، کارگزاران بر سر شهرداری هاشمی پا در یک کفش کرده بود و نهایتا باز به یک خودی رای داد و هم ریاست شورا و هم شهرداری به کارگزاران رسید و کارگزاران هم در اولین گام رای به ابقای مدیران قالیباف داد.
درست است آقای عارف! ما این بار ائتلاف نمی‌کنیم! نه با کارگزاران و نه هر جریان دیگری که داعیه کدخدایی دارد و با پوشش های جدید عرض اندام می کنند. این اقدامات به اسم اصلاحات تمام می شود! هزینه اش با خاتمی است، بهربرداری اش با امثال نوبخت، نهاوندیان و … که به تعبیر رییس جمهور برخی پاشنه ور کشیده بودند و برخی در پستویی خزیده! عملکرد شورا، مجلس، دولت همه و همه در کارنامه اصلاحات نوشته می شود و به کام اعتدالیون است و ضرر اصلاح طلبان. بخواهید و هم حق ندارید ائتلاف کنید! به تعبیر خودتان اگر نفر هم کم داشتید نصفه ظاهر شوید بگویید بضاعتمان همین بود! چه لزومی دارد لیستی از افرادی در مجلس و شورا تشکیل دهید که حتی از نوشتن نام خاتمی هم ابا دارند! همین جا باید تمامش کرد، که هر چه بر سر ما می‌رود از سر ارادت های بی معنی به همین طایفه است، چه در ۹۸ و چه در ۱۴۰۰ حق ائتلاف ندارید! نفر ندارید صریحا اعلام کنید! همین که امروز بر این نکته واقف شده اید جای بسی خوشحالی است. لازم است اصلاحات تدابیر جدید بیاندیشد، که نیاز به یک رفرم اساسی در درون همین رفرمیست ها احساس می شود. از همین حالا شروع کنید، فردا دیر است! که: ز تا جعد مشگینش چه خون افتاد در دلها!
وحید خدادادی