همه برای ایران می آییم

کمتر از ۲۴ ساعت به برگزاری انتخابات باقی است، انتخاباتی که قرار است برای چهار سال سرنوشت دستگاه اجرایی و پارلمان های شهری را
مشخص کند.
هربار که مسأله انتخابات مطرح می‌شود، نزد بخشی از مردم این پرسش طرح می‌شود که چرا باید رأی داد؟ چه فایده‌ای دارد؟ از پیش معلوم است که چه کسی باید انتخاب شود، پس چه نیازی به حضور ما دارد؟ شناسنامه من پاک پاک است! در این دوره با برخی که صحبت می کنید و از لزوم مشارکت سخن می گویید با این جمله کلیشه ای روبرو هستیم، همیشه ریاست جمهوری در ایران هشت ساله بوده و یا این که نگران نباشید انتخاب روحانی حتمی است! این نظرات و پرسش‌ها همیشه بوده و هست و کسی هم که نخواهد در انتخابات شرکت کند، کاری به پاسخ‌های داده‌شده ندارد، ولی شاید کسانی باشند که این پرسش‌ها برای آنان موضوعیت دارد و لذا پرداختن به مسأله واجد اهمیت است. از چه منظری می‌توان وارد انتخاب شد و مشارکت کرد؟ در وضعیت حساس فعلی پرداختن به جواب این سوالات در این اندک زمان باقیمانده پر بیراه نیست.
انتخابات در ایران با همه موانع و محدودیت های آن شاید تنها راه ایجاد تغییر در روند امور کشور است حتی اگر این تغییرات اندک باشد! اما انتخابات و شرکت در آن تنها راه عبور از دوران گذار در ایران و رسیدن به مقصد مطلوب است هر چند این مسیر طولانی، ناهموار و پر سنگلاخ و دشوار باشد. اولا تجربه گذشته نشان داده قهر چیزی را حل نکرده و یا به تعبیر دقیق تر با رای دادن همه چیز حل نمی شود اما با رای ندادن هیچ چیز حل نمی شود. اگر حافظه تاریخی مان یاری کند سال ۸۴ بود که مرحوم ‌هاشمی نامزد انتخابات شد، برخی قاطعانه انتخابات را مسخره کردند و مدعی شدند که نتیجه از پیش معلوم است، چه شرکت کنید و چه شرکت نکنید، آقای ‌هاشمی رئیس‌جمهور است! هنگامی که انتخابات به دور دوم هم کشید، همین را گفتند ولی زمانی که آقای‌ هاشمی انتخاب نشد، زبانشان بند آمد، ولی هیچ‌گاه حاضر نشدند که به اشتباه راهبردی خود اذعان کنند که شناخت آنان از معنا و مفهوم انتخابات در ایران اشتباه است. همین اشتباه فاحش باعث شد تا کشور در خوش بینانه ترین حالت دهه ها از پیشرفت باز ماند. قدرت ناشی از آرای مردم و دموکراسی ماهیتی دارد که مانع از سوءاستفاده بی‌حد و اندازه صاحبان آن از این نوع قدرت می‌شود، ولی مهمتر از همه این است که این قدرت به دلیل ماهیت آن قابل بازپس‌گیری است. به همین دلیل در کاربرد آن رعایت خواهند کرد. قدرت ناشی از رای شهروندان ماهیتی دارد که مانع از سوءاستفاده بی‌حد و اندازه صاحبان آن می‌شود، به همین دلیل درکاربرد آن رعایت برخی از بدیهیات را خواهند کرد.
از سویی انتخابات کم هزینه ترین شیوه برای حل اختلافات سیاسی است! خصوصا برای جامعه ای مثل ایران از دیرباز از فقدان روش های مدنی برای حل منازعات سیاسی رنج برده است. از سویی در دوران معاصر انقلاب ها و جنگ ها تاثیر ناچیزی در تامین اهداف و و منافع ملی کشور ها دارند. جنگ همواره به ابزاری برای تحکیم قدرت حاکمان تبدیل می شود و از موانع اصلی توسعه پایدار کشورهای جهان سوم محسوب می شود.
حساسیت ها در حوزه سیاست خارجی بیشتر و مهم تر است آنجا که بدانیم طبق توافق برجام هر گونه دخل و تصرف در آن باعث می شود تا تحریم‌ها عینا به روز اول بازگردد و نیازی به طی مسیر بررسی و تصویب نیست! ممکن است هر کسی بنا بر بینش و داده های خود پاسخی متفاوت به این موضوعات بدهد و حتی برخی اصل پرسش را با ترفند و ابزاری دانستن انتخابات به چالش بکشد اما واقعیت امر آن است که فردا نفس حضور در پای صندوق مهم تر از آن است که بتوان آن را در درون مناقشات جناحی و روزمره خلاصه کرد و نگاه به اهمیت آن باید ورای این موضوعات باشد.
فردا همه می آییم، همه آن پنجاه و چند میلیونی که حق رای داریم! از این حق مدنی در راه پیشرفت و سعادت این آب و خاک بهره می جوییم، آری همه خواهیم امد همه مایی که دل در گرو این سرزمین داریم! دوباره ایران، دوباره امید،دوباره اصلاحات!