#روزنامه امین
#سرمقاله
#وحید خدادادی/ روزنامه نگار

 

از صبح روز یکشنبه و با دستور وزیر کشور
نام نویسی از داوطلبان نمایندگی انتخابات یازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی آغاز شده است. روندی که طبق اعلام قبلی یک هفته به طول خواهد انجامید و پیش بینی می شود که فقط در حوزه انتخابیه تبریز، آذرشهر و اسکو حدود ۴۰۰ نفر برای به دست آوردن شش کرسی این حوزه انتخابیه ثبت نام نمایند.
رقم قابل توجهی که بایستی مورد آسیب شناسی جدی قرار بگیرد که آیا این عزیزان واقعا دغدغه مند هستند یا دلایل دیگری بازار ثبت نام را پر رونق کرده است؟
این روزها و بعد از حوادث بنزینی در متن اعتراضات خیابانی و حتی بعدا در تجمعاتی که برای حمایت از نظام برگزار گردید، مجلس کانون توجهات بود و پلاکارد مشهور” لیاخوف کجایی” نشان از نارضایتی عمومی از نحوه عملکرد نمایندگان مجلس داشت و یک پرسش اساسی در این بین خودنمایی می کرد که چرا مجلس دیگر در راس امور نیست؟
برای پاسخ به این پرسش میتوان دلایل متعددی برشمرد و هر کدام را به صورت جداگانه مورد بحث قرار داد.
به جز شورای نگهبان که وظیفه نظارت بر مصوبات مجلس را دارد وجود نهادهایی مانند مجمع تشخیص مصلحت نظام و سران قوا این روزها کارکرد مجلس را به شدت تحت الشعاع قرار داده است. در مجلس دهم که قاطبه نمایندگان آن را اعضای فراکسیون امید تشکیل می دادند، وجود چنین نهادهایی که اساسا در سپهر سیاسی کشور فوق مجلس تعریف می شوند و نیز نزدیکی و مماشات بیش از حد لاریجانی و هیات رییسه با دولت سبب شد تا امروزه تاثیر گذاری عالی ترین نهاد قانون گذاری در کشور با تردیدهای جدی مواجه شود.
در کنار این موانع سیاسی و قانونی یک موضوع بسیار حیاتی وجود دارد که در نقدها و تحلیل های همه روزه رسانه ها جایش به شدت خالی است. وزن، شان و جایگاه نمایندگان مجلس!
بعد از ائتلاف اصلاح طلبان با دولتی ها و به اصطلاح کارگزاران و اعتدالی ها در طول این سه سال و اندی شاهد بودیم که فراکسیون امید نتوانست انتظارات را برآورده سازد.
به نظر می رسد در رابطه با نحوه و نوع ثبت نام نامزدهای انتخاباتی خلاهای جدی قانونی وجود دارد که باعث شده است تا برخی، فارغ از جناح بندی های مرسوم به خود اجازه دهد تا کاندیدای انتخابات شود. فلانی چون از همه خصایص لازم برای نمایندگی فقط دامادی فلام مقام مسئول را یدک می کشد، می تواند وارد رقابت های انتخاباتی شود!
عزیزانی از این دست اگر وارد دغدغه توسعه و پیشرفت این سرزمین را دارند نباید به خود اجازه بدهند تا وارد کارزاری شوند که به وکالت مردم ختم می شود. نمایندگی مجلس شرایط خاص خود را دارد که از جمله آن می توان به شجاعت اشاره کرد و یک پرسش عمومی را باید از همه نامزدها پرسید که واکنش آن ها به موضوعاتی که می تواند حیثیت مجلس را زیر سوال ببرد، چگونه خواهد بود؟ در فقره ای که به تقابل جایگاه مجلس با سایر نهادها بیانجامد طبق عادت و مصلحت سکوت پیشه خواهند کرد یا در مقام دفاع از این جایگاه برخواهند آمد؟
در مجلس ما شخصیت های بزرگی چون مدرس حضور داشته اند و به تعبیر روزنامه جمهوری اسلامی مجلس، وقتی میتواند در راس امور باشد که افرادی چون مدرس که همواره مصالح ملی را بر مصلحت شخصی ترجیح میداد و اهل سازش و سکوت نبود، بر کرسی آن تکیه زند.
امیدواریم با توجه به روند روز افزون درک و شعور سیاسی در جامعه ما افرادی که لیاقت و توانایی چنین پست هایی را دارند، انتخاب شوند تا شاید چهره مخدوش شده مجلس ترمیم شود.