روزنامه امین
سرمقاله
وحید خدادادی/روزنامه نگار

یک بار دیگر رییس جمهودر در مقابل دوربین رسانه ها قرار گرفت از پایان تحریم های تسلیحاتی خبر داد.
روحانی از جشن بزرگ روز یکشنبه خبر داد و با چنان ذوقی از این مهم سخن میگفت که گویا همه مشکلات کشور در گرو لغو این محدودیت بود.
وی قبلتر هم از جشن های دیگری خبر داده بود که دقیقا برعکس آن رخ داد و نمونه اش گشایش اقتصادی بود و اختلاف نظر میان روسای قوا باعث شد تا وعده داده شده محقق نشود. هر چند همین وعده هم در جای خود محل تانی بود و حتی در صورت اجرایی شدن، گشایشی با آن غلظتی که جنابشان از آن سخن گفتند، در کار نبود.
به هرحال یکشنبه وعده داده شده روحانی از راه رسید و تحریمهای تسلیحاتی هم به زعم رییس جمهور کنار رفت و تنها رجل سیاسی که این روزها روی این موضوع مانور میدهد شخص رییس جمهور است ولاغیر.
حتی دستگاه سیاست خارجی و شخص ظریف هم تلویحا از کنار این ادعا رد شد پرداخت آن چنانی نکرد. البته ظریف میدان دار اتفاقات نظام بین الملل است و واقف به امر است که آن چه روحانی از آن سخن می گوید، تنها روی کاغذ اتفاق افتاده و قطعا تا زمانی که چراغ سبز آمریکا نباشد، حتی روسها هم قادر به فروش سلاح به ما نخواهند بود. از طرفی تحریم تسلیحاتی ایران در طول همه این دهه ها باعث شده تا ایران در حوزه دفاعی و امنیتی به نوعی صاحب سبک باشد و نیازهای دفاعیاش را بومی سازی نموده و تامین نماید.
بر مبنای ادعای نیروهای نظامی ما در قالب حوزه های ساخت سلاح به اندازه ای پیش رفتهایم که نیاز به ما به ازای خارجی آن نباشد. از همین رو اگر بر فرض محال این اتفاق واقعا رخ داده باشد و ما بدون هیچ قید و شرطی قادر به خرید سلاح باشیم، باز نه در شرایط فعلی امکان مالی آن فراهم است و نه نیازی به آن وجود دارد. از این رو اگر توفیق بزرگی هم بوده در شرایط فعلی نامفهوم است ومبارک صاحبش باشد.
آیا بهتر نبود که دولتمردان به جای این قبیل
مژده ها که مفهومی در شرایط فعلی ندارند، تدبیری برای وضعیت وحشتناک اقتصادی نمایند؟ چرا وضعیت موجود را به انتخابات آمریکا و سروکله زدن با بیگانه ها پیوند زدهاید؟ جشن بزرگ زمانی رخ میدهد که به تعبیر جنابتان هم چرخ سانتریفیوژها بچرخد و هم چرخ زندگی مردم! البته که امروز هر دوی این چرخ ها کند شده و نیاز به روغن کاری اساسی دارد. چنین اظهار نظرهایی افکار عمومی را میرنجاند از آن روی که احساس میشود که مسئله اصلی در گیرودار مسائل حاشیهای به فراموشی سپرده شده است.
مسئولان اجرایی و قانون گذاری باید متوجه باشند که موضوع اصلی کشور در شرایط فعلی تورم، رکود وحشتناک است. یکی دستور اعدام می دهد و آن دیگری هفته ای یکبار جشن میگیرد، نه اعدام ذوالنور دردی را دوا می کند و نه جشن های هفتگی روحانی! شاید همین تقاضای اعدام همنوعی شیطنت برای منحرف کردن افکار عمومی از موضوع روز تامین معیشت باشد و به مظلوم نمایی دولتی ها کمک نماید.
نه دولت روحانی به شعارهایش عمل کرد و نه مجلس انقلابی، انقلابی شد. آن چه در این بین بیکلاه مانده سر مردم است و البته دوستانی که به وضوح نه توان حل مشکلات را دارند و نه اراده آن را. که اگر داشتند همین فقره اعطای دلار ۴۲۰۰ تومانی و همت عالی برای بازگرداندن پول های بیتالمال میتوانست بسیاری از مشکلات ارزی را رفع رجوع نماید. امروزه مردم به اندازهای از درک و شعور سیاسی رسیده اند که راه را از بیراهه تشخیص دهند، چالش اصلی معاش مردم است، بقیه موارد حتی اگر مهم هم باشد، در صدر خواسته های عموم قرار ندارند، همین و بس!