#روزنامه امین

#سرمقاله

#وحید خدادادی/ روزنامه نگار

 

داستان انتخاب رییس مجلس شورای اسلامی اولین بار در مجلس دهم بیش از گذشته مورد توجه افکار عمومی قرار گرفت. قاطبه مجلس دهم را اعضای فراکسیون امید تشکیل می دادند و قبل از آغاز به کار مجلس، عارف به عنوان رییس این فراکسیون محتمل ترین گزینه برای ریاست بر بهارستان بود.
در لحظات آخر ورق برگشت و برخی از
امیدی ها به سمت لاریجانی تمایل پیدا کردند تا با حمایت پشت پرده دولت لاریجانی بار دیگر بر کرسی ریاست تکیه زند.
هر چند در طول چهار سال عمر مجلس مستقر و هر ساله تلاشهایی برای باز پس گرفتن این کرسی صورت گرفت، ولی نهایتا هیچ گاه شاهین شانس بر شانه های عارف تکیه نزد، تا او با فاصله ای زیاد به عنوان بی آزارترین و کم سروصداترین نماینده مجلس در طول این چهار معرفی شود.
دعوای امیدی ها این بار بین اصولگرایان شیوع یافته و دعوا بر سر ریاست مجلس بالا گرفته است. رقابت بین اصولگرایان که تا شب انتخابات هم ادامه داشت، با وجود پایان رای گیری و مشخص شدن نمایندگان جدید این بار بر سر کرسی ریاست خواهد بود. قالیباف محتمل ترین گزینه ریاست مجلس آتی است و بیشترین شانس را برای تکیه بر این کرسی پر طمطراق دارد. شناخته شده ترین چهره از میان نامزدهای راهیافته به پارلمان یازدهم که بارها بحث سرلیستی اش در کارزار انتخابات هم مطرح بود.
اما موضوع اینقدرها هم ساده نیست، وی در این راه رقبایی سرسخت نظیر مصطفی میرسلیم، مرتضی آقا تهرانی و علیرضا زاکانی را پیش روی خود میبیند! رقبایی که هر کدام داعیه لیدری و ریاست دارند و عنوان ریاست مجلس جایگاهی نیست که بشود در تعارفات سیاسی بذل و بخشش کرد. قالیباف که با یک میلیون و ۲۶۵ هزار و ۲۸۷ رای به عنوان نفر اول انتخابات به نمایندگی رسیده مدعی ریاست مجلس است. برخی چهره های سیاسی در این چند روز در تحلیل شرایط مجلس از صد در صدی این انتخاب سخن گفتهاند و از حالا برایش کارت تبریک هم فرستاده اند. اما شرایط و دلایلی چند نهایی شدن این مسئله را کمی با تردید مواجه می نماید.
عارف هم رای اول تهران و رییس فراکسیون امید بود و نهایتا اسم لاریجانی از گوی بیرون آمد. همانطور که اشاره شد پیش از انتخابات مجلس یازدهم شورای ائتلاف اصولگرایان با ریاست حداد عادل تلاش زیادی کرد تا جناح راست را به سرلیستی قالیباف به وحدت برساند اما این موضوع با مخالفت جبهه پایداری و آقاتهرانی روبرو شد و تا یکی دو روز مانده به انتخابات هم قرار بود لیست های شورای ائتلاف و جبهه پایداری متفاوت از هم باشند اما ترس از افتراق و احتمال شکست در انتخابات باعث شد تا دو طرف کمی از مواضع خود کوتاه بیایند و لیست شورای ائتلاف اصولگرایان با حضور کاندیداهای جبهه پایداری ارائه شود.
اما چنین الزامی در مجلس یازدهم برای پایداری ها وجود ندارد و حتی اگر بر فرض جبهه پایداری در این فقره کوتاه بیاید، سوابق رفتاری میرسلیم نشان داده که اهل کنار کشیدن نیست و در انتخابات ریاست جمهوری هم با وجود اقبال کمی که نسبت به وی وجود داشت، در عرصه رقابت ماند و به نفع قالیباف کنار نکشید. لذا هر گونه پیش بینی قاطعانه در مورد سرنوشت ششمین رییس مجلس، به نظر کمی عجولانه است و بایستی منتظر ماند و دید که یارگیریها به کجا می رسد و باز برای تعیین رییس نیاز به پا در میانی و ریش سفیدی حداد خواهد بود یا خیر؟ قالیباف حتی در صورت عبور از سد میر سلیم، باید همواره نگران عهد شکنی پایداری ها باشد و شاید سایه میرسلیم همواره بر بالای سرش سنگینی نماید. همان سایه ای که عارف بر سر لاریجانی داشت و به تعبیری از کارایی او به شدت کاسته بود.