روزنامه امین
سرمقاله
وحید خدادادی/روزنامه نگار

رشوه خواری و فساد اداری به عنوان یک پدیده ناهنجار، انحطاط در جهات مختلف یک جامعه را سرعت می بخشد.
لذا در کلیه نظام های جهانی، شدیدا مورد نکوهش قرار گرفته است. آمار و ارقامی که از داد و ستدهای پولی (رشوه) تحت عناوین مختلف ارائه می شود، حقیقتاً سرسام آور و نگران کننده است. قطعا نظام اداری ما نیز از این قاعده کلی مستثنا نبوده و این پدیده شوم در این مجموعه نیز مصداق هایی داشته است. اما مضموم بودن آن بر کسی پوشیده نیست و نایاب است انسان هایی که این رفتار غیر قانونی و غیر اخلاقی را حتی تلویحا و در کلام تایید و یا در مقام تئوریزه کردن آن برآید.
به سراغ یکی دیگر از شاهکارهای نمایندگان مجلس به اصطلاح انقلابی می رویم و مروری داریم بر افاضات بزرگواری که در کسوت نمایندگی مجلس و با زبان سفسطه قصد توجیه این رفتار ناپسند را داشته است. در نکوهش رشوه خواری تردیدی وجود ندارد اما برخی از دوستان گویا با آسمان و ریسمان بافتن و با تغییر نام و عنوان آن به نمونه هایی از جمله شیرینی، حق الزحمه، پول چای و هدیه قصد دارند تا زشتی و قباحت عمل خویش را بپوشاند!
در حالی که تغییر نام و عنوان، در ماهیت نامشروع رشوه، تأثیری ندارد و جز پاک کردن صورت مسئله نیست.
واقعیت آن است که این اتفاق در ادارات در حال رخ دادن است و شیرینی های متفاوتی از پول و کالا گرفته تا خانه و ماشین و البته ویلای لواسان (که این مورد آخری فقط مخصوص کسانی است که دوستان فابریکی دارند) رد و بدل می شود.
در این میان موسوی نماینده مجلس که از قضا لباس روحانیت به تن دارد و با شرعیات و مسائل فقهی آشناست، مدعی است که شیرینی اگر پُرملات باشد با رشوه یکی است و تفاوتی ندارد اما اگر فردی یک جعبه شیرینی یا مبلغی معادل ۵۰۰ هزار تومان تا ۱ و ۲ میلیون تومان پرداخت کند، تنها شیرینی محسوب می شود همانطور که شخصی به خانه کسی می رود و به اندازه بضاعت خود هدیه می دهد! این نوع سخن گفتن از زبان نماینده ای که مسلط بر احکام شرعی و فقهی است، نوعی شرعی سازی نیز محسوب می شود و از عجایب روزگار ماست.
این عزیز بزرگوار گویا فراموش کرده اند که همین یکی دو میلیون تومانی که ایشان آن را شیرینی خطاب می کند و ارزشی برایش قائل نیست، تمام دریافتی یک سرپرست خانوار است و با همان اندکی که به چشم نماینده انقلابی پولی نیست، روزگار می گذراند. این چه توجیهی است که دوستان برای قبح زدایی از رشوه به کار می برند.
برخی از مسئولان و نمایندگان به گونه ای سخن می گویند که گویا در کره دیگری زندگی
می کنند و اطلاع ندارند که جامعه عظیم کارگری کشور با رقمی در همین حدود امرار معاش می کنند. شیرینی، هدیه، چای، زیر میزی و رشوه و هر اسم دیگری که شما برایش انتخاب کنید و رنگ و لعابش بزنید، رشوه، رشوه است، چه یک ریال و چه ویلای لواسان.
بله البته که ما دوستان ویلا کادو بده نداریم، نداریم که نداریم، به امثال طبری چه!؟ اما لطفا بزک نکنید و شرعی سازی ننمایید، بگذارید مفاهیم با همان معنی و مفهوم همیشگی اش مضموم و ناپسند بماند، تن مرحوم دهخدا را در گور نلزانید.