روزنامه امین
سرمقاله
وحید خدادادی/روزنامه نگار

قتل معلم تاریخ یکی از مدارس حومه پاریس به دست یک نوجوان ۱۸ ساله چچنی تبار بهانه ای شد تا دوباره فرانسوی ها به مقدسات مسلمانان توهین کنند!
انتشار کاریکاتوری موهن در یک نشریه فرانسوی نیز در دو هفته گذشته خشم جوامع اسلامی را برانگیخته است. این خشم با سخنان ماکرون در چهارشنبه هفته گذشته که به حمایت از این اقدام به بهانه آزادی عقیده پرداخته بود، دو چندان شده و مقامات بسیاری از کشورها موضع رئیس جمهور فرانسه را محکوم کرده اند!
فرانسه ید طولایی در توهین به شخصیت های برجسته اسلام دارد و البته سابقه ای تاریک در دخالت در کشورهای اسلامی که نمونه آخر آن را در تحولات لبنان شاهد هستیم. این اتفاق بهانه دست فرانسوی ها داده و وزیر کشورشان خبر از بستن دستکم ۷۳ مسجد و مدرسه خصوصی اسلامی در سراسر فرانسه از ماه ژانویه به این سو داده است.
بر همه روشن است که اهتمام شارلی ابدو در بازنشر کاریکاتورهای توهین آمیز نه در راستای آزادی بیان که داستان های پس پرده دارد. در این بین واکنش نصفه و نیمه مقامات دولتی کشورمان در نوع خود جالب توجه و محل تانی است.
برخلاف ایران، ترکیه و شخص اردوغان در فقره فوق سنگ تمام گذاشته و ابتدا از ماکرون خواست تا تست عقل بدهد و از شهروندان ترکیه ای هم خواسته تا از خرید کالای فرانسوی خودداری کنند. در کشورهای عربی خصوصا در حوزه خلیج فارس هم انتظاری نیست از آن جهت که اخیرا با صهیونیستها عقد اخوت بسته اند و یار غار نتانیاهو شده اند. سعودی ها هم که تکلیف شان مشخص است و از رهبران نان به نرخ روز خور و بله قربان گوی شان بخاری بلند نمی شود.
اما اقلا انتظار زیادی نبود که ایران در فقره فوق به دلیل لیدری جهان تشیع واکنش درخوری نشان دهد و نهایتا بعد از چند روز کاردار این کشور به وزارت امور خارجه احضار شده است! که این هم محض خالی نبودن عریضه بوده و چند وقتی است که رفتارهای مشمئز کننده ماکرون در قبال جهان اسلام چه در بعد سیاسی و چه در بعد اجتماعی و مذهبی بی پاسخ مانده است.
این که شرایط تحریمی و موقعیت حساس ایران در اوضاع فعلی باعث شده تا برخی واکنش ها بنابر مصلحت مسکوت بماند، تا حدودی قابل درک است. از همین رو شاید اقدام متناسب با رفتار فرانسه در قبال حوادث لبنان شاید در شرایط فعلی به مصلحت نباشد.
اما انتظار جامعه ایران به عنوان یک جامعه اسلامی این بود که برخورد با فرانسوی ها جدیتر از آنی باشد که می بینیم. سکوت استراتژیک یا هر کلید واژه ای که قرار است به این سیاست بچسبانیم، قابل توجیه نیست و شایسته بود تا نه صرفا در سطح کاردار که شخص ماکرون از بابت اظهارات توهین آمیزش مورد سرزنش جدی قرار گیرد.
فرانسوی ها آزادی بیان را بهانه ای برای ولنگاری های جنسی و اجتماعی و … کرده اند و مسلمانان را آماج اتهامات. غافل از این که در تاریخ اسلام نمیتوان مصداقی برای توهین به پیامبران سایر ادیان یافت اما این نوع رفتارها در تاریخ غرب مصادیق بسیاری دارد. البته از شخصی مثل ماکرون که با هر کثافت کاری به نام آزادی کنار آمده انتظاری بیش از این نیست ولی اقلا حاکمان نظام اسلامی ما را انتظار بیش از اینهاست.