#روزنامه امین
#سرمقاله
#وحید خدادادی/ روزنامه نگار

 

معماری حاکم بر دو منطقه بسیار شبیه است اگرچه یکی در ایران و دیگری در آمریکاست، دو کشوری که چهل سال است با یکدیگر روابط خصمانه‌ای داشته‌اند. احوال ساکنان دو منطقه نیز آن‌چنان که وصف شده، کم و بیش یکسان است! بورلی و باستی چندان توفیری ندارد، موقعیت جغرافیایی اش هم چندان مهم نیست، اهمیتش از آن جهت است که یکی در سرزمین نماد کاپیتالیسم رشد و ظهور یافته و دیگری در ساختاری مبتنی بر اقتصاد توحیدی که در دوره ای قرار بود نماد حمایت از مستضعفان باشد.
تعجب نکنید اگر بشنوید که ویلاهایش حداقل شصت هفتاد میلیارد تومان قیمت دارند و به گفته دیگرانی، ویلاهای چند صد میلیاردی هم در آن ساخته شده است! شاید آمار دقیق از تعداد مناطق این چنینی که کلید واژه رویایی را در پس نام خود دارند، در دست نباشد اما باستی هیلز ما از نوع اعیان ترین آنهاست که در منطقه لواسان تهران جای گرفته است.
بخیل نیستیم و خدا بیشترش کند اما نمی دانم چرا ناخوداگاه با دیدن تصاویر بهشت گونه از این منطقه گفتگوی بین ابوذر غفاری و معاویه در ذهنمان تبلور یافت، آن جا که در اشاره به کاخ سبز اموی پیوسته آیه کنز را تکرار می کرد و در خطاب به او گفت: که اگر این کاخ از اموال مسلمین باشد و به ناحق جمع شده باشد، حرام است و اگر از مال خودی باشد، اصراف.
و از سویی این ویلاهای رویایی می تواند به نوبه خود تندیس و نمود نابرابری و دنیاگرایی باشد در قلب یکی از مظاهر ضد سرمایه داری و ضد آمریکایی دنیا که ایدئولوژی سیاسی دولتمردان آن بر اساس مفهوم شریفی به نام عدالت اجتماعی و اقتصادی شکل گرفته، در دیاری که عدل و انصاف لقلقه زبان مسئولان آن است و برای عدالت حجم عظیمی از نوشته ها وجود دارد که می توان با آنها کتابخانه ای بزرگ ترتیب داد.
با دیدن این تصاویر باز ناگاه تصاویر دیگری کمی آن طرف تر در پایین شهر متبلور می شود که با اصطلاح زجرآور زاغه نشینی و حلبی آباد ها از آن یاد می کنیم. و جالب آن که این وضعیت مولود اقتصادی است که میانگین رشد اقتصادی یک دهه اخیر آن منفی یا نزدیک به صفر است و روزانه بر میزان افرادی که در زیر خط فقر زندگی می کنند افزوده می شود.
دم خروس را قبول کنیم یا قسم حضرت عباس را مصداق همین قصه تلخ است و دم خروس شاید همان باستی هیلزهایی باشد که بر تعدادشان در هر دوره افزوده می شود و ویلاهایی که با ارزش های میلیاردی که یادآور این جمله حضرت امیر است که هيچ مالي اندوخته نمي شود، مگر اين كه حق مظلومي پايمال شده باشد. گویا کسی را مجال ورود به آنجا و تهیه عکس و گزارش نیست و اخیرا تلاش های رسانه ها در این جهت با شکست روبرو شده و اخباری در خصوص احداث شهرک هایی از این قبیل در دامنه دماوند هم به گوش می رسد که اخیرا سراج، رییس سازمان بازرسی اعلام کرده که نباید اجازه دهیم باستی هیلز های دیگری در دماوند ساخته شود!
باستی هیلز نقطه مقابل حاشیه‌نشینی و فقر در اطراف شهرهاست، چه می شود کرد که حاشیه نشینی شمال با جنوب شهر تا حدودی در معماری تفاوت دارد، مجسمه رانت و فساد سیستماتیک است، بوی تعفن مال مردم خوری و حیف ومیل بیت المال از آن به مشام می رسد، اگر اندکی قوه بویایی خود را تقویت کنیم و کمی عمیق تر نفس بکشیم، عمارت هایی که در پس پرده ظاهر زیبای شان حق و حقوق مستضعفان را خواهیم یافت، اگر نیک بنگریم. شاید برای ما که تمام صفر های حساب بانکی مان بیش از چهار و پنج نیست، تصور این حجم از ثروت از راه های قانونی بعید باشد، اما باستی هیلز ها واقعیت بیرونی جامعه ماست که باید با آن کنار آمد و پذیرفت، هر چند دردناک باشد.