#روزنامه امین
#سرمقاله
#وحید خدادادی/ روزنامه نگار

 

غدیر که تمام می شود، کم کم درودیوار شهر سیاه پوش می شود، حال و هوای شهر حسینی می شود و پیراهن های مشکی از بقچه ها بیرون می آید، آری اینجا تبریز است، دیار عاشقان حسین، کوچه بازارش بوی حسین می دهد و از آرایشگری که این روزها رایگان به اصلاح سروصورت عزاداران حسینی را انجام می دهد تا سیل اهدا کنندگان خون، همه و همه نشان از آغاز شب های عاشقی می دهد. دهه محرم، شبهای تبریز شوری زاید الوصف دارد که برای توصیفش قلم احساس عجز می کند. آذربایجان و در راس آن تبریز سردمدار عزاداری سرور و سالار شهیدان است، شاه حسین گویانی (شاخسی) که اسم ارباب را با تمام وجود فریاد می زنند.
هم گام با کاروان حسین که از مدینه رهسپار دیار بلا می شود، کوچکترین اتفاقات آن حادثه عظیم به نمایش گذاشته می شود.
از علم بندی و تعزیه خوانی گرفته تا احرام بندی و تشت گزاری و گل سر سبد این مراسمات ده روز شاه حسین گویی است که اعلان عمومی عزای حسین است.
از هر کوچه و برزنی که رد شوید آن پرچم مشکی بغل درب خانه ها حکایت از غصه تمام ناشدنی دل ها دارد.
آن پرچم یک علامت است، این خانه عزادار حسین است، مراعاتش کنید. از بچه های قد نیم قدی که صدای طبل و سنج زدنشان از چند روز قبل حکایت از واقعیتی بزرگ دارد.
عزاداری حسین که بزرگ و کوچک و غنی و فقیر نمی شناسد، او ارباب همه است و در دستگاهش فرقی بین عزاداران وجود ندارد.
این دهه وارد شهر که می شوید، مواظب باشید، نکند حرمت عزای حسین بشکند، اینجا همه شهر، آری همه شهر برای مولای عاشقان عزادار است، اینجا مصداق کل یوم عاشورا کل ارض کربلاست، عزاداری به سبک آذری ها شور و حال دیگری دارد، اینجا مردمانش نه کوفی مسلک که کربلاییند، آسوده خاطر اینجا نام حسین را فریاد بزنید، از مظفریه بازار تبریز تا ته محله های شهر رنگ و بوی کربلا گرفته و اینجا شاه حسین گویی مصداق رژه سراسری در برابر امام عصر(عج) است.
حسینی بودن و عاشقی کردن در این دیار لذت دیگری دارد و به امتحانش می ارزد، با همه تبلیغات مسمومی که این سالها از سوی دشمنان دین و شریعت صورت گرفته، سال به سال به عظمت و جلالت این مراسم افزوده می شود.
این روزها زمزمه اکثر عاشقان حسین جز این نیست، ای اهل حرم میر و علمدار نیامد.