#روزنامه امین
#سرمقاله
#وحید خدادادی/ روزنامه نگار

 

به تعبیر تاجرنیا این روزها دولتمردان شرایط سال ۹۲ را از یاد برده اند! آن روزها مفاهیم جدیدالتاسیسی چون اعتدال هنوز مفهوم فعلی خود را در ادبیات سیاسی ایران نداشت و البته گزینه های اصولگرایی از محتمل ترین نفرات برای تصاحب قدرت اجرایی بودند!
هنوز قالیباف چهره ای موجه در افکار عمومی به حساب می آمد و از گزینه های بسیار جدی برای رسیدن به پاستور!
اصلاح طلبان بعد از آن ۸ سال کذایی از پستوی عزلت بیرون آمده بودند و عارف معاون اول دولت خاتمی به عنوان نماد این جریان فکری برای انتخابات ریاست جمهوری یازدهم اعلام حضور کرد و به نظر می رسید با توجه به نبود چهره شاخص در میان کاندیداهای ریاست جمهوری انتخابات دو مرحله ای باشد که ناگهان پروژه ازدواج سفید اصلاح طلبان با بخشی از کارگزاران که برند اعتدال را یدک می کشیدند، کلید خورد. عارف در لحظات آخر به نفع کاندیدای اعتدال که همان آ شیخ حسن خودمان بود کنار کشید و پرنده اقبال بر شانه های روحانی نشست تا برای چهار سال ریاست دستگاه اجرایی را بر عهده بگیرد. انتخابات تمام می شود و کابینه جدید شکل می گیرد و خبری از اصلاح طلبان نیست و اصلاحات دم نمی زند و حساسیت پرونده هسته ای همگان را مجاب به سکوت می کند و حمایت اصلاح طلبان هنوز ادامه دارد. ۹۶ از راه می رسد، بخشی از دلسوزان جریان اصلاح طلبی در تلاش هستند تا حمایت از دولت کورکورانه نباشد و اصلاحات همه حیثیتش را در راه حمایت از دولت اعتدالی فدا نکند. فضای غبارآلودی بر صحنه سیاسی کشور حاکم است. اما با وجود همه تلاش های جناح رقیب و ضعف عملکردی دولت، اصلاح طلبان همگی پاشنه گیوه را ور کشیدند و شهر به شهر و کوی به کوی برای بر پا ماندن علم اعتدال تلاش کردند.
نهایت امر نیز آن پیام ویدئویی کار خودش را کرد و ریاست حسن روحانی بر اریکه اجرایی کشور برای چهار سال دیگر تمدید شد. کابینه دوم شکل گرفت و خبری از اصلاحات نبود و کسی نق نزد تا متهم به سهم خواهی نشود. عمده هدف اصلاح طلبان در این معامله سراسر خسران موفقیت دولت بود، از آن جهت که حمایت آنان را داشت و جامعه ایرانی اساسا با امثال نوبخت و واعظی غریبه بود، اما خاتمی را خوب می شناخت! فوت هاشمی و آغاز دولت دوم حسن روحانی انشقاق بزرگی میان کارگزاران به وجود آورد و البته اصلاحات به فراموشی سپرده شد. امروز آقای شماره یک قدرت در دولت مدعی است که همین اندک انتقادات اصلاح طلبان(که به نق زدن بیشتر شبیه است) باعث رای آوری نمی شود! غافل از آن که رفتار امثال جنابشان در طول این سال ها دیگر رایی را در سبد اصلاحات باقی نگذاشته تا بر سر تعداد آن مشاجره شود.
آقای رئیس دفتر مدعی است اتخاذ رویه انتقادی به ضرر اصلاح طلبان است و بیراه نمی گوید. بعد از ۶ سال سکوت امثال عارف که دغدغه فردای سیاسی اش او را به یکی از بی آزارترین رجل سیاسی دهه اخیر تبدیل کرد، اندک نقدی هم با واکنش عالیجنابان قدرت مواجه می شود! مدعی است که از دلایل عدم تشکیل کمیته مشترک میان اصلاح طلبان و دولت خبر ندارد! اما برای عمده فعالان سیاسی دلایل این امر پر مبرهن است. حضور صحابی شنبه چون بزرگواران شماره یک و دو قدرت در دستگاه اجرایی به تعبیر روزنامه جمهوری اسلامی حلقه ای را پیرامون رییس جمهور درست کرد و از فردای ۲۹ اردیبهشت ۹۶ اصلاحات جزو فرزندان بی سرپرست لقب گرفت و نهایتا راهی بهزیستی سیاست شد.
او درست می گوید، کار از کار گذشته و معامله سرتاپا سودی که نفعش برای عده ای انگشت شمار بود. عده ای که امروز وزیر تعیین می کند و وزیر برکنار می کند و کسی را یارای اعتراض نیست. او راست می گوید، زمان اعتراض گذشته است و خواب اصلاح طلبان به درازا کشید. بر اصلاح طلبان این چنینی، باید هم مرارت ها بارید و اشتلم ها کرد. واعظی حامی منتقد خود را خوب شناخته است، از این رو با تحکم و از موضع بالا با آنان سخن می گوید! به این شورای اصلاح طلبان هر چه بگویید کم گفته اید! مطمئن باشید هرچه بگویید بی پاسخ خواهد ماند، از این دودکش دودی بلند نخواهد شد، خیالتان راحت!